De symbolen

De vlag, de Marseillaise, de herdenking, om niet te vergeten !

 

De Franse vlag

De vlag is een embleem dat een persoon, een regiment, een monarch of een staat vertegenwoordigt. De vlag is zichtbaar op overheidsgebouwen, van de gemeente, van het departement, enz., en is uiteraard ook te vinden in militaire gebouwen. Bij officiële gebeurtenissen symboliseert de vlag de staat en de natie, het is een van de kentekens van de republiek.

De drie kleuren van de huidige vlag werden door de Franse koningen afzonderlijk gevoerd. Bij de kroning van Karel de Grote (8e eeuw) wapperde een blauw banier en van Clovis (5e eeuw) tot aan Karel X is de koningsmantel azuurblauw, versierd met gouden lelies, het symbool van oprechtheid en trouw. Tijdens het bewind van Hugo Capet (10e eeuw) en de daarop volgende regeringsperioden volgt het vaandel van de koning het rode banier van de heilige Dionysus, patroon van het vaderland. Van 1638 tot 1790 is de koninklijke vlag en het vaandel van de marine wit. Van 1814 tot 1830 staat wit voor het koninklijke leger.

Bij de Franse Revolutie wordt de nationale driekleur ingesteld. Een overheidsbesluit gedateerd 27 pluviôse An II (15 februari 1794) geeft aan dat «het vaandel en de landsvlag zullen bestaan uit de drie landskleuren, dusdanig gerangschikt in drie gelijke stroken dat het blauw aan de mast is bevestigd, het wit in het midden staat en het rood wappert in de wind».De Derde Republiek brengt een geleidelijk overeenstemming omtrent de drie kleuren. In 1880, wanneer bij de eerste nationale viering van 14 juli de vaandels aan het leger worden teruggegeven, wordt het gebruik van deze vlag bij republikeinse feestdagen ingevoerd. Stukje bij beetje wint de vlag unanieme bijval als officiële vertegenwoordiging van Frankrijk; tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt het embleem ook door de royalisten geaccepteerd. De grondwet van 1946 en 1958 stelt in artikel 2 vast dat de driekleur blauw wit rood het nationale embleem is.

De Marseillaise

De Marseillaise, het volkslied van Frankrijk, is gecomponeerd in de koortsroes van de revolutie. Op 25 april 1792 ligt Claude-Joseph Rouget de l’Isle, geniekapitein en componist, geboren in 1760 te Lons-le-Saunier, in garnizoen bij Straatsburg. Sinds enkele dagen is de oorlogsverklaring van de Franse koning aan Oostenrijk officieel bekend. De eerste keer dat Rouget de l’Isle dit lied zingt, noemt hij het «Oorlogslied van het Rijnleger». Er wordt een partituur met de woorden erbij gedrukt, die in ijltempo het land doorkruist. Op 30 juli 1792 wordt het lied vertolkt door de Marseillanen die Parijs binnenvallen. Zodoende dopen de Parijzenaars het spontaan «la Marseillaise».

De Marseillaise wordt een succes. Het lied wordt op 14 juli 1795 bij de eerste grondwetgevende vergadering tot ‘Landslied’ uitgeroepen. Na door Napoleon tijdens het Empire en daarna door Lodewijk XVIII tijdens de weede Restauratie te zijn verboden, wordt het lied bij de Revolutie van 1830 in ere hersteld. Napoléon III doet de Marseillaise vervolgens weer in de ban.

Tijdens de Derde Republiek, in 1879, wordt de Marseillaise tot het officiële volkslied uitgeroepen. Tegenwoordig worden alleen het eerste, het zesde en het zevende couplet met het refrein gezongen, de andere coupletten zijn door de overlevering vergeten.

Op 14 juli 1915 wordt de as van Rouget de l’Isle overgebracht naar de begraafplaats van het Hôtel National des Invalides.

PDF met de tekst van de Marseillaise

11 november : het hoopvolle moment

In de loop van de herfst van 1918, naarmate het offensief van de geallieerden veld wint, begrijpt Parijs dat "Le jour de Gloire", de in de Marseillaise zo gekoesterde roemvolle dag, eindelijk nabij is....

Op 18 oktober viert een onafzienbare menigte op Place de la Concorde het ontzet van Lille en twee dagen later laat de hoofdstad haar geestdrift de vrije loop. Op 7 november dienen zich aan het front van het 1ère Armée Duitse gezanten aan en wordt een eerste voorlopig staakt het vuren bereikt. Maarschalk Foch, vergezeld van Generaal Weygand en de Britse marine-afvaardiging onder leiding van admiraal Wemyss, reist met een speciale trein naar het Forêt de Compiègne. Vlakbij Rethondes; geparkeerd op een door de artillerie gebruikte aftakking van het spoor, dicteert de opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten de gezamenlijk op 4 november opgestelde tekst van de wapenstilstand.

De wapenstilstand wordt dus op 11 november getekend, waarmee een einde komt aan een van de grootste slachtingen die wij kennen.

Het verloop van een wapenstilstand


COMITÉ DE LA VOIE SACRÉE ET DE LA VOIE DE LA LIBERTÉ - 1 avenue du Corps Européen - 55100 Fleury-devant-Douaumont - Tél. 03 29 84 35 34 - Fax : 03 29 84 45 54
© 2017 .